Şehrin mermeri, yolu, izi, değil bizi böylesi bağlayan ona. Bizim zamana yayılı dokunduğumuz duvarlarda, telaşla sürüklendiğimiz kaldırımlarda bıraktığımız tekrarsız anıların tozudur nefesimizi ve yolumuzu kesen, üzerimize sinen. Ne yapsak, nereye kaçsak uçuşurlar peşimizden o tanıdık zerreler bir ince kuşatıcı esintiyle. Sadece kendilerine mahsus neşveleriyle…     Çok usanıp şehrin metal melodileri, plastik ruhları arasında tükettiğimiz hayatın arta kalanlarını …